- Η ώρα 4:00μ.μ. τη ίδια ημέρα θα υπάρχει συνεργείο ποδηλάτων στην πλατεία του Μανώλη (Φανερωμένη).

- Φέρτε μπαλόνια, νεροπίστολα, χρώματα, μουσικά όργανα και ότι άλλο φανταστείτε!

- SKATERS are Welcome!!!

criticalmass-cy@hotmail.com

---------------------------------------------------------------------------


- At 4:00pm of the same day there will be a bike workshop at Manolis square (Faneromeni).

- Bring baloons, water pistols, colours, music and whatever else you can imagine!

SKATERS are Welcome!!!

criticalmass-cy@hotmail.com

Όλοι είναι νεκροί

8 Ιουνίου το βράδυ... Κάθομαι και διαβάζω το περιοδικό Schooligans. Διαβάζω αυτά που έχουν στείλει διάφορα παιδιά στο Dear Schooligans και σκέφτομαι... Σκέφτομαι πως έχω περάσει τρία νεκρά χρόνια από την Α’ γυμνασίου... Σκέφτομαι πως έχω κατάθλιψη και κανείς δεν το ξέρει... Ούτε γονείς ούτε φίλοι ούτε κανείς... Σκέφτομαι τους γονείς μου που με πρήζουν για τις εξετάσεις. Ο πατέρας μου προσπαθεί να με πείσει ότι το σημαντικότερο είναι να μπω σε ένα πανεπιστήμιο, να πιάσω μια καλή δουλειά και να βγάλω λεφτά... Η μάνα μου λέει ότι φταίνε οι φίλοι μου, που οι πιο πολλοί είναι διαφορετικοι, που δε διαβάζω και έχω γίνει αντιδραστικός... Συγγνώμη... Συγγνώμη που δεν ξέρω τι θα γίνω στη ζωή μου... Συγγνώμη που θα σας απογοητεύσω, αλλά το προτιμώ από το να απογοητεύσω τον εαυτό μου... Δε θέλω να μπω σε ένα πανεπιστήμιο, να πάρω ένα πτυχίο και να το κρεμάσω στον τοίχο να το θαυμάζω. Δεν γουστάρω να πιάσω μια δουλειά μετά και να ξεπατώνομαι για να παίρνω ένα μισθό του πούτσου... Δε φταίτε σε τίποτα εσείς...
Βλέπω παιδιά της ηλικίας μου να τους νοιάζει μόνο το τι ρούχα θα φορέσουν και αν θα νικήσει ο Κουβάς στη Eurovision... Βλέπω εθνίκια που το μόνο που τους νοιάζει είναι αν η Κύπρος είναι ελληνική... Συγγνώμη και πάλι που έχω αυτές τις αντιλήψεις... Συγγνώμη που είμαι αναρχικός και γουστάρω έναν κόσμο ενωμένο, ελεύθερο και χωρίς διακρίσεις... Συγγνώμη για όλα... Συγγνώμη που μπορώ να αντέξω το ότι η ζωή είναι για τον πούτσο, αλλά δεν μπορώ να αντέξω το ότι εγώ είμαι για τον πούτσο...
Αλλά δυστυχώς το συγγνώμη δεν αλλάζει το γεγονός ότι βλέπω έναν κόσμο γεμάτο θάνατο. Όλοι έχουν τα μάτια τους κλειστά και τους νοιάζει μόνο ο εαυτούλης τους. Πουτανιά, ψέμα κι απάτη θεωρούνται κυριλέ όπως λένε και οι FF.C ... Όλοι είναι νεκροί.

Σπύρος Αραβανής-Ίχνη (Mνήμη Αλέξη Γ.)

Στο δρόμο που σκοτώθηκε
μελάνι δεν φυτρώνει
μόνο φωνή
μόνο οργή
μόνο καπνός και ταραχή
και ματωμένο χιόνι.

Τώρα που δεχτήκαμε να συνουσιαστούμε στα ζεστά
σκεπασμένοι με προσημειωμένα χαρτονομίσματα
και πλαστικές εφημερίδες,
θα “τελειώσουμε” πάνω στα μαυρισμένα απ΄ το χαρτί
χέρια,
περήφανοι για τις αμόλυντες λευκές κηλίδες
ικανοποιημένοι για τις επιδόσεις της επί γης γονιμότητας μα
τα άρρωστά μας παιδιά θα είναι για πάντα
τα ίχνη της ανικανότητάς μας.

Τώρα που συγκαταθέσαμε να συλληφθούν ο δολοφόνοι
και υπογράψαμε ηδονικά συλλογικές διαμαρτυρίες,
θα λησμονήσουμε αμέσως τα φονικά και
τις πηγές τους,
την άδεια μας θέση στο οικογενειακό τραπέζι και
τα αίματα στα πεζοδρόμια
που δεν θα γίνουν ποτέ διόδια για τα νέα χρόνια μα
τα αδύναμά μας παιδιά θα είναι για πάντα
τα ίχνη της υποκρισίας μας.

Τώρα που κατακτήσαμε ολόκληρο τον κόσμο και τα όνειρα,
τα πτυχία θυμίζουν εντονότερα παραμορφωτικούς καθρέφτες
τσίρκου,
η ζωή στα χέρια δεν φτάνει να γεμίσει μια κορνίζα στο σαλόνι
και οι στίχοι γίνονται θώκοι να καθήσουν οι πιο αξιοθρήνητοι
αναγνώστες
τώρα, λοιπόν, που κερδίσαμε το θαυμασμό και την προσοχή
των εργολάβων
τα νεκρά μας παιδιά θα είναι για πάντα
τα ίχνη της ασημαντότητάς μας.

Θλιψη και θανατος

Στ’ άκουσμά της η ψυχή γεμίζει από μια ακαθόριστη μελαγχολία. Η θλίψη είναι η πραγματικότητα της ζωής, αφότου τελείωσαν για μας τα δειλινά του Παραδείσου.
Η θλίψη δεν είναι ο πόνος, ο σωματικός ή ψυχικός. Δεν είναι η λύπη, η αίσθηση για ένα κενό, για μια στέρηση, για μια ορφάνια· ούτε η νοσταλγία μιας ομορφιάς και ευτυχίας αλλοτινής.
Η θλίψη είναι πάνω και πέρα απ’ αυτά. Η θλίψη δεν είναι κατάσταση συναισθηματική· είναι η πρακτική της ζωής. Είναι η πραγματικότητα των δύο επιπέδων, που ανάμεσά τους ο άνθρωπος συμπιέζεται, συνθλίβεται
Είναι ακόμα το διυλιστήριο του βίου και η λυδία λίθος των εκλεκτών
Η θλίψη περιορίζει τις επιφάνειες, γι’ αυτό κρατάει την ψυχή σε μια εσωστρέφεια γόνιμη για τη σύλληψη του νοήματος της ζωής, που είναι η καρτερία και η αποδέσμευση από τις εφήμερες ανάγκες και τα θνητά πάθη.
Έπειτα όλα τα ωραία και τα χαρμόσυνα, όσα κλείνουν ζωή μέσα τους, έρχονται με θλίψη.
Kάποιοι βεβαίωσαν ότι το εκλεκτότερο ροδέλαιο γίνεται από τριαντάφυλλα, που μαζεύονται στις πιο σκοτεινές ώρες.
Αρκετές φορές δρούμε με την λογική του συναισθήματος γιατί η απλή λογική δεν καλύπτει τις ανάγκες της ψυχής .
Η θλίψη αποτελεί ένα πολύ συνηθισμένο και οικείο συναίσθημα, που όλοι σχεδόν οι άνθρωποι το βιώνουν αρκετές φορές σε όλη τους τη ζωή.
Όπως έγραψε και ο Μένανδρος “αν διαλέγουμε να θυμόμαστε πάντα τα λυπηρά γεγονότα της ζωής μας, χωρίς να αντιπαραθέτουμε σε αυτά κάτι ευχάριστο που θα έρθει στο μέλλον, τότε όλη η ζωή μας θα είναι ένας διαρκής πόνος”.
Τα συναισθήματα και οι ανάγκες είναι αναπόσπαστο μέρος του εαυτού μας. Ο καθένας έχει την πλήρη ευθύνη του τι νιώθει, πότε το νιώθει και πως το εκφράζει. Οφείλουμε να τα αναγνωρίζουμε, να τα εκφράζουμε, να τα ελέγχουμε για να νιώθουμε κυρίαρχοι του εαυτού μας και ικανοί να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα.
Σεβόμενοι τα συναισθήματα μας -δίνοντας τους χώρο και χρόνο να εκφραστούν-, γνωρίζουμε τον εαυτό μας καλύτερα, δημιουργούμε ειλικρινείς και ουσιαστικές σχέσεις, βρίσκουμε την εσωτερική μας δύναμη για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες και τον τρόπο να δημιουργήσουμε περισσότερο ευχάριστες συνθήκες ζωής.
«Όμως η ζωή και ο θάνατος είναι ένα και ο άνθρωπος δεν μπορεί να χαρεί ή να αγκαλιάσει το ένα από τα δύο, όταν το άλλο απουσιάζει» (Henry Miller).
Είναι απαραίτητο λοιπόν να δεχτούμε πως ο θάνατος δεν αποτελεί τυχαία και απροσδόκητη πληγή, αλλά είναι αναπόσπαστο μέρος της ίδιας της ζωής.
Όταν λοιπόν κατανοήσουμε τη διάσταση αυτή, μπορούμε να προσεγγίσουμε καλύτερα την αντιμετώπιση της θλίψης, που προκαλεί ο θάνατος ενός αγαπητού προσώπου, μέσω του πένθους, που είναι ο αυθεντικότερος τρόπος εκφράσεώς της.
Η θλίψη είναι μία ανθρώπινη πραγματικότητα που είναι φυσικό να βιώνεται σε περιπτώσεις απώλειας κοντινού προσώπου.
Δεν είναι ένα απλό συναίσθημα, αλλά μια συνολική συναισθηματική κατάσταση, της οποίας θετικό συναίσθημα είναι η λύπη ενώ αρνητικά αυτά της εχθρότητας και της ενοχής.
Η αρχική θλίψη προκαλεί ένα μούδιασμα, γίνεται ένα βάρος, ένα άγχος, μια πίκρα και ένας πόνος στα σωθικά. Επακολουθεί σφοδρή επιθυμία για εκείνον που χάθηκε, που εκφράζεται με τα ασυγκράτητα δάκρυα, την εξάντληση και την αδυναμία της θελήσεως.
Η αντίδραση στην προσωπική απώλεια επιφέρει μία διάσπαση στο συνηθισμένο πρότυπο συμπεριφοράς. Δημιουργεί ένα αίσθημα της μη πραγματικότητας.
Όλες οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ατελείς και όλοι οι άνθρωποι στις σχέσεις τους με τους συνανθρώπους τους προβαίνουν κάποτε σε ενέργειες που βλάπτουν τη σχέση. O θάνατος ματαιώνει κάθε δυνατότητα συγγνώμης και συμφιλίωσης
Είναι φυσικό κάθε απώλεια ενός προσώπου αγάπης να δίνει ένα αίσθημα αυτοαπώλειας.
Όλοι οι άνθρωποι αισθάνονται τον πόνο της απώλειας. Το ζητούμενο είναι πώς αυτός θα εκφραστεί. Αυτό προκύπτει διότι υπάρχει προσπάθεια επιβολής από το περιβάλλον, απόκρυψης των συναισθημάτων που προκαλεί ο θάνατος. Δεν πρέπει όμως να αποκλείουμε στους θλιμμένους τη δυνατότητα να θρηνήσουν, είναι μια φυσική ανάγκη.
Το σημαντικό όμως είναι πως το πένθος αποτελεί τον τρόπο έκφρασης της θλίψης που προκαλεί ο θάνατος.
Ποτέ δεν ελευθερώνεται ο θλιμμένος ολοκληρωτικά από τη θύμηση του νεκρού. Το πένθος δεν εξαλείφεται ποτέ ολότελα, αλλά μειώνεται με την πάροδο του χρόνου. Εκείνος που πέθανε εξακολουθεί να ζει μέσα μας. Είναι ένα μέρος του εαυτού μας που ούτε ο θάνατος ούτε ο χρόνος μπορούν να μας το πάρουν. H αληθινή αγάπη ουδέποτε νεκρούται. O θάνατος δεν μπορεί να νεκρώσει την αγάπη, δεν μπορεί να διασπάσει το δεσμό.
Τα δάκρυα του όμως σταματούν κάποτε

Πολλές φορές η σιωπή παρηγορεί περισσότερο από κάθε λόγο.
«Κράτα αυτή την θλίψη στην καρδιά σου, καν΄την ένα κομμάτι από εσένα και εκείνη θα σε φροντίσει μέχρι να γίνεις και πάλι δυνατός» – Σουηδική παροιμία

Am I talking to ME?

Διάλογος με τον εαυτό μου:
- Πάλι αυτό το ύφος;
- Την θυμήθηκα…
- Το κατάλαβα. Σε έχω συνηθίσει πια. Από τότε δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα που να μην έχεις πάρει αυτό το ύφος. Ούτε μία!!!
- Σε πειράζει;
- Εμένα καθόλου. Εσένα σε πειράζει. Και τι θα κάνεις τώρα, ρε χαμένε; Πάλι θα κλείσεις το κινητό να μη σε ενοχλεί ο κόσμος που «δεν καταλαβαίνει πώς νιώθεις»; Πάλι θα λιώσεις ακούγοντας Παυλίδη; Πάλι θα κάτσεις στο κρεβάτι σου προσπαθώντας να θυμηθείς κάθε αγκαλιά της; Μαλακίες!!! Και τέλος πάντων τι κάνατε εσείς οι δύο που να ήταν τόσο σημαντικό; Ούτε που της εδωσες κατι σημαντικο. Αφου σε παρατησε για τον αλλον! Και ξέρεις γιατί; ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ!!! ΦΩΝΑΞΕ ΤΟ ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΚΑΛΑ!!! ΠΕΣ ΤΟ: ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ!!! ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΣ ΧΕΣΤΗΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙΣ!!!
- ΣΚΑΣΕ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΜΟΥ!!!
- Δεν υπάρχει τύχη. Εσύ φτιάχνεις τη μοίρα σου. Έτσι είναι τα πράγματα και αυτό δεν αλλάζει όσο και να δακρύσεις…
- ΕΓΩ ΔΕ ΔΑΚΡΥΣΑ ΠΟΤΕ ΜΟΥ, Τ’ ΑΚΟΥΣ;;; ΠΟΤΕ ΜΟΥ!!!
- ΧΑΧΑΧΑ ΤΙ ΑΝΤΡΑΣ, ΤΙ ΑΝΤΡΑΣ ΧΑΧΑΧΑ!!! Πόσο μ’ αρέσει να σε κοροϊδεύω.
- ΘΑ ΣΚΑΣΕΙΣ;;;
- Αφού είσαι τόσο άντρας, τότε γιατί δεν μπορείς να σταματήσεις να τη σκέφτεσαι; Γιατί πάντα ψάχνεις στις άλλες ομοιότητες με εκείνη; Γιατί κοιτάς επίμονα γυναίκες που της μοιάζουν;
- …...
- Γιατί είσαι αδύναμος.
- Όχι, γιατί είμαι ερωτευμένος.
- Το ίδιο πράγμα λέμε. Χαχαχα, αξιολύπητο πλασματάκι. Φόρα τώρα τη χαρούμενη μάσκα σου και πήγαινε στους φίλους σου που σε περιμένουν στη Φανερωμένη.
- Φανερωμένη… Εκεί ήταν η τελευταία φορά που…
- ΑΝΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!!! ΠΑΛΙ ΤΑ ΙΔΙΑ;;; ΕΧΕΙΣ ΑΡΓΗΣΕΙ!!! ΠΡΟΧΩΡΑ!!!

Ένας γαμημένος 17άρης

Στον περαστικό κόσμο μόνοι βαδίζουμε

"Αφού λοιπόν ξεχάστηκα και πέρασε σα τρένο

Η ζωή από μπροστά μου με τα βλέφαρα κλεισμένα

Θα κάτσω λίγο ακόμα εδώ να περιμένω

Απόψε ίσως δε λείψω σε κανένα"

Ζουμε σε ενα κοσμο προσωρινο. Τα παντα ειναι προσωρινα και δανεικα. Τιποτα δεν μας ανηκει τιποτα δεν ειναι δεδομενο και τιποτα δεν θα ειναι εδω για παντα. Οι φιλιες οι αγαπες οι ερωτες ολα περαστικα. Το μονο πραγμα που μας ανηκει πραγματικα ειναι ο εαυτος μας και ειναι ο μονος πραγματικος φιλος και το μοναδικο πραγμα που πρεπει να αγαπησουμε. Γιατι στο τελος της μερας μονοι μας θα μεινουμε ! Μεσα στο χαος που λεγεται ζωη τιποτα δεν μπορει να ξεφυγει απο τον χρονο. Η φθορα και η αλλοιωση των καταστασεων ειναι αυτονοητη και φυσικη. Σημαντικο ομως ειναι να αφησεις τον εαυτο σου να αλλοιωθει μαζι με τις παρουσες συνθηκες που αλλοιωνονται καθε λεπτο που περναει. Γιατι αν κρατησεις τον εαυτο σου εστω και για μια στιγμη πισω μονο του τοτε ερχεται η φθορα. Και η φθορα του ιδιου μας του εαυτου καταληγει στην αυτοκαταστροφικοτητα και στην προσωπικη θλιψη και στον πονο που μονο αν το δουμε καταματα, στ'αληθεια πηγαζει απο καταστασεις οι οποιες αλλαξαν με τον καιρο. Ητε αυτο ειναι ενας χωρισμος , ητε η απωλεια ενος φιλου , ητε η ερωτικη απορριψη. Οτιδηποτε ! Ολα ειναι αλλοιωμενες καταστασεις λογο χρονου. Πρεπει ομως ο εαυτος μας να προσαρμοστει σ'αυτες τις καταστασεις γιατι η μιζερια γινεται αιωνιος μας φιλος και δυστηχως καποιες φορες οδηγος!
Η ταση καποιων ανθρωπων προς την θλιψη ειναι φυσικια και εντελως αυτοκαταστροφικια. Και εντασσω και τον ιδιο μου τον εαυτο σε αυτη την ομαδα ξεχωριστων ανθρωπων.
Γιατι τους ονομαζω ξεχωριστους?
Για τον λογο οτι αυτοι ειναι οι πραγματικοι εραστες, αυτοι που αφεθηκαν σε μια σχεση , αυτοι που πληγωθηκαν ανεπανορθοτα σε μια σχεση , αυτη που στιγματιστικαν μονο απο μια στιγμη , αυτοι που αγαπησαν , αυτοι που νοιωθουν πραγματικα τα αισθηματα! Μια φιλη μου ειπε πως ειναι καταρα να εισαι ανεραστος. Ειναι ισως η χειροτερη καταρα..

"Κρατάω το στόμα μου κλειστό

τα χείλη μου ματώσανε

κι αυτοί που μας προδώσανε

ανέραστοι να μείνουν

Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε

αυτό έχω μόνο να τους πω

τα όνειρα των εραστών

δε σβήνουν"

Αυτοι οι ανθρωποι "οι εραστες" ειναι πραγματικοι. Ειναι αυτοι που τα ονειρα τους δε σβηνουν ! Ατομα που πληγωθηκαν αλλα θα ξαναγαπησουν εστω και αν δουν απ'την αρχη το ιδιο ακριβο τελος. Ατομα που εμαθαν στην ζωη τους να βασιζονται στον εαυτο τους. Ξερουν απο την αρχη οτι ο εαυτος τους ειναι το μοναδικο πραγμα που εχουν ο πιο εμπιστος τους φιλος!
Η αιωνια συμβουλη ολων μετα απο εναν χωρισμο ειναι " Δεν πειραζει κρατα τα καλα απο αυτη τη σχεση και η ζωη συνεχιζεται ". Για καποιους ομως η ζωη δεν συνεχιζεται. Και δεν μπορουν να κρατησουν μονο τα καλα γιατι τα ιδια τα καλα δεν ειναι καλα. Τα καλα ειναι αυτα που φερνουν την νοσταλγια και η νοσταλγια η ιδια φερνει την θλιψη για την απωλεια αυτου του ανθρωπου απο την ζωη σου. Η ζωη συνεχιζεται εν μερει! Γιατι αν πραγματικα αγαπησες τοτε εσυ ο ιδιος εχεις αφησει ενα κομματι σου σε αυτη την σχεση. Ενα κομματι σου παντα θα επιστρεφει σε εκεινες τις μνημες τις νυχτες τα φιλια. Ενα κομματι σου παντα θα αγαπα. Αλλα μην ξεχνας πως οι ανθρωποι ειναι περαστικοι στην ζωη μας ετσι μην αφησεις μεγαλο κομματι σου. Ασε κατι και για τον εαυτο σου. Το λαθος ειναι να αφησεις τον εαυτο σου. Εκει απλα ζεις νεκρος. Ενα κενο σωμα..

Υ.Γ. Αφιερωμενο σε καποια ατομα που ξερουν και ξερω τι περασαμε. Τα ονειρα τον εραστων δεν σβηνουν! ΠΟΤΕ

απο τον συντροφο Μαυρα Φτερα ( http://mavra-ftera.blogspot.com/ )